Niet alleen, maar samen

All-focus

Afgelopen zomer hebben we drie kinderkampen mogen draaien in Campina en Minis. Samen hebben we genoten van liederen zingen, een verhaal dat werd uitgespeeld door  Iwan en zijn team en de spelen. Voor veel kinderen is dit de enige vakantie die ze hebben en is het dus heel speciaal. Elke dag kregen ze een heerlijke maaltijd, waarvan de hotdogs toch wel favoriet waren. De sfeer in alle kampen was echt fijn. Er heerste rust en het verliep zonder incidenten. De samenwerking als team verliep goed. Wat een kanjers om zo samen aan Gods Koninkrijk te bouwen, ieder met zijn eigen talent. Het ‘samen’ was echt goed!

Helaas waren er dit jaar geen waterspelen. Dit kwam omdat het elke dag wel een keer regende. Maar zo hebben we wel  een nieuw spel ontdekt! Als je in het bos bent en het begint te regen, hoe krijg je dan zo snel mogelijk de spullen en de kinderen  weer droog en veilig terug in de kerk? Met veel gegil en kabaal werden de spullen  al rennend opgeruimd en hoopte je dat je als eerste met de bus mee terug kon… Maar ook hier gold: we doen ’t niet alleen maar samen’!

Elke ochtend stond er als decor  een huis op het podium en kwam er een meneer uit dat huis weer wat nieuws voor die dag vertellen.  Maar op een dag kwam Jezus op bezoek bij die meneer en daar had hij toch niet op gerekend…. Zo spelenderwijs vertelde Iwan het verhaal van Zacheüs, de barmhartige Samaritaan en nog veel meer. De boodschap was dat je nooit alleen ben, want als Jezus in je hart woont dan gaat Hij overal met je mee. Hij wil graag samen met jou zijn!

Na deze kinderkampen was er op zondag de presentatie van alle belevenissen. De ouders van de kinderen waren ook uitgenodigd. Het is mooi te zien dat we nu een aantal kinderen terug zien komen op de zondagschool. Daar kunnen we hen verder leren over het leven samen met God. Want……samen is toch veel leuker!

Spaghettimix en kunstgebitten

 

 

Ik houd van unieke mensen ontmoeten met hun speciale verhalen. Soms zijn het verdrietige, soms ook grappige verhalen of gewoon iets wat ze je vertellen over hun leven wat je niet had verwacht.

Hier in Roemenië ontmoet ik ook die unieke mensen, waarvan je zou willen weten wat hun verhaal is. Helaas moet ik daarvoor wel Roemeens spreken. En dat is nou net niet zo gemakkelijk… De Roemeense taal heeft bijvoorbeeld 3 soort a klanken; a â en ă. De opbouw van de zinnen is anders. De i spreek je uit al een j. En als je voor een woord de of het gebruikt, dan veranderd het woord aan het uiteinde. En zo kan ik nog wel even doorgaan.  Soms lijkt mijn hoofd wel een spaghettimix, waarin ik alle woorden door elkaar gooi. Op de zondagsschool vraag ik of iemand de vork wil aangeven i.p.v. de schaar die ik bedoel. En ga ik naar de winkel om de rekening te de betalen, vertel ik erg vriendelijk aan de cassiere;  ‘Ik ben geen factuur ‘ ipv  ‘ik heb geen factuur ontvangen ‘.

Op maandag ben ik aanwezig in de kantine waar mensen die het nodig hebben een gratis maaltijd ontvangen of kunnen ophalen. Voor mij een uitstekend moment om de geleerde taal in praktijk te brengen. Helaas snappen sommige mensen niet dat je in de Nederlandse taal heel andere klanken gebruik dan in het Roemeens. Na 10x het woord lămâie (citroen) correct uitproberen te spreken, zit mijn tong in de knoop en schud de ander het hoofd….: want zo moeilijk is het toch niet?!

Naar een preek luisteren op zondag is helemaal een uitdaging. Ik versta nog maar een paar woorden. Zo hoorde ik elke keer een woord dat leek op pepermunt. Ik vond het wel een toepasselijk woord voor in de kerk, omdat in Nederland dit het welbekende kerkevoer is. Na het woord op Google translate te hebben opgezocht, weet ik nu de betekenis van het woord pe pământ;  ‘op aarde ‘. Naast dit woord versta ik het Roemeense woord  ‘veranderen ‘ nu. Dus gaat naar mijn idee elke zondag de preek over  ‘veranderen op aarde ‘.  Het grappige is als je een nieuwe taal met bijbehorende klanken probeert te leren, dat je naar de mond gaat kijken. En dan ontdek je toch wel dat voor sommigen een bezoek aan de tandarts geen verkeerde actie zou zijn. Al kan ik beter mensen met 1 tand verstaan, dan met een niet-passend kunstgebit.  Al met al sta ik zelf regelmatig met een mond vól tanden. Want als ik één zin wil zeggen, doe ik daar gemiddeld een kwartier over om die te bedenken in het Roemeens en dan is het al vaak niet meer van toepassing…  Dit verhaal is de humoristische kijk erop, maar je begrijpt dat het voor ons een grote frustratie is dat je niet kan zeggen wat je wil zeggen. Daardoor kun je iemand nauwelijks beter leren kennen. Maar… we boeken vooruitgang! Elke keer doen we ons best om deze taal te leren. Want ons doel om deze unieke mensen te leren kennen houdt ons gemotiveerd!

’t Gaat hier dus net iets anders…

Lente… dit was 23 maart

Oké, ik wist dat er wel wat bij kwam kijken als je in een ander land gaat wonen… Maar echt hierop voorbereiden kun je niet! 

 

Zo sta ik bekend in Nederland als de vliegende zuster op de fiets. In de thuiszorg zet ik al mijn kracht op de trappers en sjeesde ik met mijn fiets door de wijk om iedereen op tijd zorg te verlenen. (zucht; die goeie oude tijd) Maar hier is dat net iets anders…. Zo gingen we op de fiets naar de bidstond in… het donker. Iwan racede er vandoor, ik volgde hem ook enthousiast zonder te kijken naar de weg. Eerste fout! Ik ontdekte nog net op tijd de krater in de weg. Ik stond boven op mijn rem om vervolgens te ontdekken dat mijn voorrem beter remt dan mijn achterrem en ik bijna over mijn stuur vloog om in het gat in de weg te verdwijnen. Mijn hart klopte in mijn keel! Oké…, dus voortaan kijk ik naar de weg of er geen gaten in zitten. Er zijn geen fietspaden en auto’s houden geen rekening met fietsers. Er zijn kruispunten waar je echt niet kan oversteken als fietser. Dus les 2: sommige kruispunten en drukke wegen moet je zien te vermijden! Les 3 begint als ik persé op de fiets wil naar mijn taalmaatje. Een tiener uit de gemeente helpt mij met het leren van de Roemeense taal. Zij woont naast de autoweg. Maar halverwege de rit ga ik toch twijfelen. De weg gaat best leuk naar de beneden de berg af, maar er is geen stoep meer en auto’s hebben de snelheid er goed in… Dus leg ik even contact met een lid van het team. En ja, ik mag hier fietsen, ‘maar’, zei hij, ‘je komt op de autoweg uit. Dan kun je beter naast de snelweg lopen.’ ‘O, ja’, vervolgde hij, ‘nog een tip, als je de politie tegenkomt, zeg je gewoon dat je geen Roemeens kan…’ . Mmm… als ik dat al kan zeggen… Maar, zo gezegd, zo gedaan. Ik kwam op mijn bestemming aan! Het voelde toch wel raar om zo naast de autoweg te lopen… het gaat toch wel net iets anders dan ik gewend ben… 

 

Een zorgverzekering regelen gaat ook net iets anders. Zo surf je in Nederland op internet en kies je een zorgverzekering uit met welk pakket je wil. Klaar! Hier gaan we eerst met de auto naar de stad verderop om daar te horen wat je nodig hebt om een zorgverzekering te krijgen. Dan ga je weer terug, breng je eerst je huwelijksakte naar een vertaler om die een week later weer op te halen. Daarna ga je naar het zorgverzekeringskantoor en na wat papierwerk in te vullen betaal je voor een periode vooruit. Dan ga je met al die papieren terug naar de stad verderop om te horen dat je nog een papier mist. Zo kun je weer terug naar de notaris om een verklaring te laten maken… En ja, dan ga je wéér terug en hoop je dat je nu wel alle papieren hebt. Gelukkig na 3 weken en veel papierwerk, handtekeningen en stempels hebben we de verzekering geregeld! Digitale abonnementen afsluiten gaat hier (nog) niet… Tja… Het is en gaat hier net iets anders.

 

Leuk om zo een andere cultuur en gewoontes te leren kennen. Ik ben benieuwd wat we de komende maanden nog gaan ontdekken en ‘wat net even iets anders gaat’…  

In Roemenië

Daar zijn we dan aangekomen in Roemenië. Zolang voorbereid en naar uitgekeken.

We zijn  gekomen met de intentie  om hier Gods liefde te laten zien en van mensen te houden.

Maar deze weken werkt alleen maar andersom  lijkt t wel. We worden overweldigd door de liefde van familie en vrienden  en het team hier. Naar 2 dagen reizen en pech onderweg dat er dat dan een  bed voor je klaar staat, hulp die we krijgen met verven en klussen en het verhuizen van de spullen.

En zomaar door de drukte om me heen en in me hoofd dat ik even tijd nam om tijd met God te hebben…. Overweldigd wordt door Zijn liefde! Misschien is dit wel het begin van het werk wat gaat komen…. Dat je allereerst beseft en ervaart dat je geliefd ben.  Gods geliefde zoon of dochter en geliefd door de mensen om je heen. Het is niet terug te betalen…… het mooiste wat je waarschijnlijk kan terug doen, is het ontvangen. Wij zijn Geliefd!

aftellen geblazen

Aftellen geblazen
Nog anderhalve week… dan stappen we in ons busje en is het echt zo ver: we gaan emigreren!
Het wordt nu toch wel spannend. De veel gehoorde vraag is: zitten jullie een beetje op schema? Dat is een goeie vraag!
We waren zo goed bezig. We hadden een planning en op kladblaadjes schreven we onze ‘to-do lijstjes’. Als ik ergens van houd, is het van lijstjes maken en een dikke kras er doorzetten als ik het heb gedaan. Dat geeft een voldaan gevoel!
Maar in de loop van de weken ontstonden er meerdere to-do lijstjes en raken we er ook een paar kwijt, gezien het bureau en de kast al uit elkaar gehaald waren. Het antwoord op de vraag of we op schema zitten… tja het is maar net welk briefje we volgen. Ik zie gewoon door al de to-do blaadjes het bos niet meer.
Als we zaterdag alles inladen voor transport -ik hoop dat alles erin past- komen we vast de to-do blaadjes weer tegen. Dan hoop ik, als ik ze herlees, dat ik glimlachend kan zeggen: ‘ohhh, dat hebben we allemaal gedaan, we lopen op schema!’

Een blog in opkomst

Hoi allemaal,

Het is nu nog stil op deze pagina. Maar we gaan hier in komende maand een blog bij houden met onze belevenis over onze emigratie naar Roemenië. Dus nog even geduld.

groetjes Iwan en Corine