Spaghettimix en kunstgebitten

 

 

Ik houd van unieke mensen ontmoeten met hun speciale verhalen. Soms zijn het verdrietige, soms ook grappige verhalen of gewoon iets wat ze je vertellen over hun leven wat je niet had verwacht.

Hier in Roemenië ontmoet ik ook die unieke mensen, waarvan je zou willen weten wat hun verhaal is. Helaas moet ik daarvoor wel Roemeens spreken. En dat is nou net niet zo gemakkelijk… De Roemeense taal heeft bijvoorbeeld 3 soort a klanken; a â en ă. De opbouw van de zinnen is anders. De i spreek je uit al een j. En als je voor een woord de of het gebruikt, dan veranderd het woord aan het uiteinde. En zo kan ik nog wel even doorgaan.  Soms lijkt mijn hoofd wel een spaghettimix, waarin ik alle woorden door elkaar gooi. Op de zondagsschool vraag ik of iemand de vork wil aangeven i.p.v. de schaar die ik bedoel. En ga ik naar de winkel om de rekening te de betalen, vertel ik erg vriendelijk aan de cassiere;  ‘Ik ben geen factuur ‘ ipv  ‘ik heb geen factuur ontvangen ‘.

Op maandag ben ik aanwezig in de kantine waar mensen die het nodig hebben een gratis maaltijd ontvangen of kunnen ophalen. Voor mij een uitstekend moment om de geleerde taal in praktijk te brengen. Helaas snappen sommige mensen niet dat je in de Nederlandse taal heel andere klanken gebruik dan in het Roemeens. Na 10x het woord lămâie (citroen) correct uitproberen te spreken, zit mijn tong in de knoop en schud de ander het hoofd….: want zo moeilijk is het toch niet?!

Naar een preek luisteren op zondag is helemaal een uitdaging. Ik versta nog maar een paar woorden. Zo hoorde ik elke keer een woord dat leek op pepermunt. Ik vond het wel een toepasselijk woord voor in de kerk, omdat in Nederland dit het welbekende kerkevoer is. Na het woord op Google translate te hebben opgezocht, weet ik nu de betekenis van het woord pe pământ;  ‘op aarde ‘. Naast dit woord versta ik het Roemeense woord  ‘veranderen ‘ nu. Dus gaat naar mijn idee elke zondag de preek over  ‘veranderen op aarde ‘.  Het grappige is als je een nieuwe taal met bijbehorende klanken probeert te leren, dat je naar de mond gaat kijken. En dan ontdek je toch wel dat voor sommigen een bezoek aan de tandarts geen verkeerde actie zou zijn. Al kan ik beter mensen met 1 tand verstaan, dan met een niet-passend kunstgebit.  Al met al sta ik zelf regelmatig met een mond vól tanden. Want als ik één zin wil zeggen, doe ik daar gemiddeld een kwartier over om die te bedenken in het Roemeens en dan is het al vaak niet meer van toepassing…  Dit verhaal is de humoristische kijk erop, maar je begrijpt dat het voor ons een grote frustratie is dat je niet kan zeggen wat je wil zeggen. Daardoor kun je iemand nauwelijks beter leren kennen. Maar… we boeken vooruitgang! Elke keer doen we ons best om deze taal te leren. Want ons doel om deze unieke mensen te leren kennen houdt ons gemotiveerd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *